Herfst Nordic Walking reis.
Zaterdag 1 t/m zondag 9 oktober 2011.
Toblach gelegen in het Hochpustertal aan de rand van de Dolomieten in Sud Tirol, Italie.
Toblachsee, om alvast een beetje warm te lopen voor morgen en om te kunnen genieten van de heerlijke pizza’s van het restaurantje.
Maandagmorgen even schrikken, harde wind en regenvlagen! Dat is niet de bedoeling. Na het, zoals gebruikelijk, heerlijke ontbijt, de bus in en richting Cortina. Tegen de tijd dat we een eindje voorbij rest. Ospitale de bus weer uitstappen is het droog (we hebben voor de rest van de week ook geen regen meer gezien!). Eerst een wandeling langs een route van een voormalige spoordijk, door tunneltjes en over een brug. Weer eens wat anders. Toen met de bus een eindje verderop, langs de Rio di Fanes. Eén groep naar de ‘Belvedère’, met uitzicht op een grote waterval, de rest van de groep gaat met Harry wat hoger om achter de waterval langs te kunnen lopen. Spectaculair! ’s Avonds zitten er beren rond wakken en moet er gevist worden. Een enkeling werd ook ’s nachts nog achterna gezeten, heb ik begrepen.
Dinsdagmorgen zagen we vanuit onze hotelkamer rondom op de bergen aardig wat sneeuw liggen. Het is dus duidelijk kouder dan de vorige keren om deze tijd, maar ook dit is wel een erg mooi gezicht. Na het ontbijt brengt de bus ons naar het sporthotel, daarvandaan wandelen we naar restaurant Brückele voor de koffie, apfelstrüdel etc. Toen het leerzame Quellenpad genomen (route 37), we moeten er tenslotte ook wat van opsteken! Bij de ‘koek-en-zopietent’ stond een voor ons bekend figuur achter de ‘tap’, maar…de koek of zopie ontbrak. Gelukkig hadden we onze eigen lunch meegenomen. Vervolgens door ’t bos naar Schmieden en vandaar route 1 naar de Pragser Wildsee. Tussen de bomen door zagen we Roel met bus (met Tony’s groep) nog voorbij komen. Bij Pragser Wildsee aangekomen, met Tony’s groep nog een rondje rond het meer gemaakt. Ook nu weer prachtig. Harry nam met z’n club het pad naar beneden door ’t bos en maakte gebruik van de ons welbekende opstapplaats voor de bus in de buurt van St. Veit. Voor iedereen weer een wel bestede wandeldag!
Al wandelend bleek een van de nieuwe deelnemers, Piet, heel veel van de flora en fauna te weten en daar boeiend over te kunnen vertellen. Maar ja, dan kom je natuurlijk af en toe wel wat achterop.
Woensdag naar het Fischleintall. Bij velen van ons nog bekend van de gigantische laag grijze stof, ontstaan toen een van de bergspitsen naar beneden was gestort. Met de bus via Sexten naar de Dolomietenhof. Daarvandaan lopend naar de 100 meter hoger gelegen Tallschusshut. Van daar klimmen we verder omhoog, prachtig pad, tussen bergen door. Af en toe smal, ‘trappen’, klimmend komt er steeds meer sneeuw en wat ijs op het pad, tot we ten slotte besluiten terug te keren. We zijn dan zo’n 100 meter van de volgende hut. Bij een bankje gebruiken we onze lunch en zien in de verte een paar wandelaars van onze groep, die nog wat verder vooruit waren gegaan, weer terugkomen. Op de terugweg naar beneden krijgen we een soort commandotraining van Harry, in looppas met 2 meter er tussen. Wie had ook al weer de meeste strafpunten? Prachtige tocht, om volgend jaar af te maken!
’s Avonds in de sauna blijkt het voor Dien lastig om al die witte badjassen uit elkaar te houden. Maar ja… met het verkeerde pasje kom je je eigen kamer niet in! Het lost zich dus vanzelf op.
Donderdag al begint het besef door te dringen dat de week ontzettend snel voorbij gaat. Toch hebben we nog bijna drie dagen. Vandaag met de bus naar de Kreuzbergpass. We gaan via enkele ‘Jonkerpaden’ naar de Nemishut. Omdat de lucht wat betrekt laten we een rondje om de Seikofel schieten (volgend jaar?) en gaan we rechtstreeks naar de Nemishut. De kok van de Nemishut maakt niet alleen heerlijke Kaiserschmarren, net als vorig jaar bespeelt hij ook uitstekend z’n accordeon. Het werd dan ook een heel gezellige boel, met polonaise! Op de terugweg (ongeveer route 156 – 149 met wat doorsteekjes) laat Annie op een Jonkerpad een nieuwe afdalingstechniek zien. Zo leer je nog eens wat. Helaas, ondanks alle gezelligheid toch nog een ‘ongeluk’: Boet krijgt een splinter in z’n vinger en die blijkt er, ook na een doktersbezoek en dikke zwarte smurrie, niet zomaar uit te gaan.
Vrijdag brengt de bus ons rechtstreeks naar rest. Brückele. Via route 37 lopen we naar rest. Plätzwiese op bijna 2000 meter. We genieten van onze consumptie op het terras, heerlijk in de zon en uit de wind. Terwijl de groep ‘Harry’ afrekent komt net de groep ‘Tony’ aan voor een rustpauze. Via route 18 en 3a maken we nog een mooie wandeling voordat we weer terug zijn bij het restaurant om wat te eten. Vervolgens via route 18 en Stolla, langs een deels stromend, deels bevroren riviertje terug. Onderweg prachtige bevroren watervallen (en ijspegels). Ook nu weer een schitterende tocht.Helaas de laatste dag alweer: zaterdag. Tony maakt met een groep een wandeling door Toblach en vertelt allerlei wetenswaardigheden, terwijl Harry het met de rest van de groep het ‘hogerop’ zoekt met een spannende tocht rond de Sarlkofl. Echter, een derde groep van acht eigenzinnige vrouwen neemt de trein naar Innichen om, na een stadswandeling, per voet naar Toblach terug te keren.
Terwijl Tony’s groep, na toch nog een flinke klim, het uitzicht over de Toblachsee staat te bewonderen, zien we Harry cs. gelukkig heelhuids naar ons afdalen, waarna ook wij ons weer naar Toblach spoeden voor het diner.
’s Avonds uitgezwaaid door de ‘crew’ van het hotel, met de bus over de Brennerpas door Oostenrijk. Daar komen we echt in een besneeuwde wereld. De lichten van de bus beschijnen een prachtig wit kerstlandschap, terwijl, eenmaal aangekomen in Nederland de herfst en de zon voor schitterende kleuren zorgen!
Weer thuis besef je pas wat ‘Toblach’ zo bijzonder maakt: de schitterende tochten, de geweldige uitzichten, de Jonkerpaadjes, het ‘Güten Morgen’ van Frau Füchs, de uitgebreide ontbijten, ’s avonds na het diner het belletje van Tony, de spelletjes van Harry, de uitleg van Piet over zoveel plantjes, de gezelligheid van iedereen, te veel om op te noemen. De enige manier om iets in te voelen van onze belevenissen is: volgend jaar (weer) meegaan!
Pieter Jan Holen
