Voorjaarsreis Les Arcs / La Plagne, Peisey-Vallandry.
Vrijdag 9 t/m zondag 18 maart 2012.
Skiën in twee grote hooggelegen franse skigebieden Les Arcs en La Plagne door de grootste gondel van Europa met elkaar verbonden. Voor elck wat wils.
Als er ingezonden verhalen worden gepubliceerd in ons eigen onvolprezen clubblad, wordt er bijna altijd melding gemaakt over ter plaatse meegemaakte belevenissen en gebeurtenissen. In zo’n skiweekje gebeuren er praktisch altijd wel wat dingen waar uitvoerig over wordt gesproken. Zeker tijdens het après-ski-gebeuren, waar wel of niet echt gebeurde verrichtingen enorm worden uitvergroot.
Hoe méér alcoholische versnaperingen hun weg via het keelgat hebben gevonden, hoe hoger èn steiler de bergen werden en hoe sneller en nog technischer de piste werd afgeskied.
De tweede ski-reis was naar Vallandry en juist hierover doelen wij met de aanhef! “Hoe bedoel je…?” hoor ik u vragen. Welnu, het moet maar eens vermeld, hoe wij dachten over de ski-reis naar Les Arcs / La Plagne. Zeker enkele jaren hieraan voorafgaand deden wij de uitspraak van: “Voor mij hoeft dit niet meer en het boek over Vallandry mag dicht”. In het laatste jaar van de oude eigenaar dachten wij nog dat de nieuwe exploitant het ongetwijfeld beter zou doen.
Een jaar later dachten we dat de nieuwe mensen de tijd moesten krijgen zich te bewijzen, enz. Onze reisleiding onderkende het probleem en deed zijn uiterste best alles weer op de rails te krijgen. Het handelde over de bediening, het eten, de manier van service, etc. We klagen liever niet, want het verpest ook je eigen vakantie en met een wat positievere instelling ben je vaak beter af!
Mevrouw de hotelier deed haar uiterste best om met een hartveroverende “smile” alle probleempjes te verdoezelen. En ook toen de bus op het punt stond de reis huiswaarts te starten, kwam ze ons netjes een goede rit naar Holland toewensen met een flinke hoeveelheid wijn als pleister op de wonde. Haar initiatieven hebben waarschijnlijk toch iets teweeg gebracht, want geen volle bus, maar toch zo’n kleine dertig mensen reisden dit jaar weer af naar “Hotel Emeraude”. En ik denk te mogen stellen: …. TERECHT. Mijns inziens kregen we te maken met een heel andere situatie. Bediening véél beter, vriendelijker èn accurater en ook het eten was echt om geen klachten over te hebben, m.a.w. “Een Wereld van Verschil!” Wij hebben er weer een heerlijk gevoel aan overgehouden en …. U raadt het al …. Volgend jaar gaan we weer: HET KAN DUS VERKEREN!
Ook onze dank aan de heerlijke groep waarmee we hebben geskied … en … tenslotte over het Skigebied, dat behoeft geen nadere reclame, want dat is groot – groots en perfect!
Hoe voelt dat, zo’n eerste keer mee naar Vallandry?
Al meer dan 25 jaar skiën,meer dan 25 jaar lid van de Ned. Ski Vereniging en nog nooit mee geweest op een reis van de Skikring Alkmaar, hoe voelt dat? Wel, dat hebben Tine en ik ervaren in maart toen we voor de eerste keer met een bus vol ski-enthousiastelingen naar Vallandry zijn getogen. Ab en Toos Plugge, al jaren vrienden bij tennis en skiën, hebben, na enig aandringen, ervoor gezorgd dat wij de reis bij Gerhard geboekt hebben. De ontmoeting in Alkmaar met alle medebusgenoten, verliep bijzonder plezierig en voordat we het ons realiseerden had Marianne ons een plek in de bus aangewezen en waren we, via een stop in Duivendrecht, op weg naar Frankrijk. Een mooie bus met veel ruimte en een tweetal prima chauffeurs. De nachtrit verliep prima en voordat we het ons realiseerden, zaten we aan het ontbijt in de omgeving van Albertville. De schrik sloeg een beetje toe in Vallandry toen bleek dat de hoeveelheid sneeuw in het dorp duidelijk minder was dan wij ons hadden voorgesteld, maar het skigebied zelf zag er perfect uit en de sneeuw was van een goede kwaliteit. Kamer in het driesterren hotel was, wat ons betreft, in orde maar het eten bleek in het begin een drama te zijn. Onze leiding was echter in vorm en had na 2 dagen zodanig geklaagd dat vanaf dat moment de directie van het hotel alles in het werk stelde om een tevreden groep op zaterdagavond naar huis te laten gaan.
Hoe gaat het skiën met een totaal van ongeveer 40 man? Wel, heel soepeltjes! Er vormden zich groepjes van tussen de 5 en 13 man, afgestemd op snelheid of gezelligheid of een combinatie hiervan en voor ons betekende dit dat wij onder de bezielende leiding van Ab en Toos met een leuke groep geskied hebben en ons prima geamuseerd hebben. Het apres-ski gebeuren, toch niet een van de sterke punten in Frankrijk, werd in de gezellige bar met onze eigen groep, geregeld en voelde vertrouwd aan. Een aantal mensen van de groep genoot iedere namiddag van een verkwikkend stoombad.
Was deze week nou zo leuk dat we het willen herhalen? Het antwoord is Ja, mits we weer mee mogen en de reis naar St. Christina niet te snel uitverkocht is, want we zijn ervan overtuigd dat de Dolomieten de volgende uitdaging gaan worden.
De nieuwelingen Tine en Kees Overbeek
